Oryginalna pruska szabla oficerska piechoty, datowana stylistycznie na około 1880 rok, reprezentująca bogaty wariant prywatnego zamówienia o wyraźnie luksusowym charakterze. Forma jelca oraz ogólna kompozycja odpowiadają klasycznemu typowi oficerskiemu drugiej połowy XIX wieku, z rozwiniętą dekoracją neorenesansową i silnymi odniesieniami do symboliki antycznej. Bogactwo opracowania detalu oraz zastosowane motywy wskazują na wykonanie poza podstawowym, regulaminowym standardem – najpewniej na indywidualne zamówienie oficera o wysokiej pozycji. Głownia wykonana z damastu skuwanego o utwardzonej krawędzi tnącej typu Eisenhauerklinge. W części zastawy na obu płazach, zachowana złocona dekoracja o motywach roślinnych, charakterystyczna dla wysokiej klasy produkcji solingeńskiej końca XIX wieku. Na jednym płazie czytelny napis EISENHAUER, na drugim DAMASCSTAHL, podkreślający prestiżowy charakter klingi oraz zastosowaną technologię. Grzbiet głowni opisany kursywą niestety nieczytelny, co uniemożliwia jednoznaczne przypisanie konkretnej wytwórni, jednak styl złocenia i kompozycja ornamentu sugerują warsztat wysokiej klasy, najpewniej Solingen. Klinga złamana na długości około 22 cm. Charakter przełamania wskazuje na uszkodzenie wtórne w części roboczej głowni. Jelec typu krzyżowo-kabłąkowego z obustronnymi, szerokimi, zaokrąglonymi u dołu wąsami w formie tarcz. Na zewnętrznym wąsie umieszczone plastyczne wyobrażenie Gorgony (Meduzy) – motyw antyczny o znaczeniu apotropaicznym, symbol ochronny, często stosowany w luksusowych szablach oficerskich jako odniesienie do tradycji klasycznej i idei męstwa. Na wewnętrznym wąsie tarcza z pustym kartuszem herbowym, pierwotnie przeznaczonym pod monogram lub herb właściciela. Tylne ramię jelca wygięte ku dołowi i zakończone wyobrażeniem głowy lwa. Głowica również w formie lwiej głowy z osadzonymi w miejscu oczu małymi strasami, przechodząca w długi stylizowany warkocz. Motyw lwa – symbol odwagi i siły – dodatkowo podkreśla reprezentacyjny charakter broni. Trzon rękojeści drewniany, profilowany z wyraźnym wybrzuszeniem w części środkowej, pokryty jaszczurem w jasnoszarym tonie i opleciony skręconym drutem. Oplot zachowany, bez widocznych wtórnych ingerencji. Całość wskazuje na wykonanie na prywatne zamówienie oficera piechoty wysokiej rangi w latach około 1880–1895. Jest to egzemplarz o wyraźnie reprezentacyjnym charakterze, łączący wysoką jakość wykonania z bogatą symboliką klasyczną.
Po konkretach przyszedł czas na legendę ;)
Według przekazu poprzedniego właściciela szabla została znaleziona w trakcie działań wojennych w pierwszych dniach września 1914 na pobojowisku północnego odcinka I bitwy nad Marną w rejonie Meaux i rzeki Ourcq. W jego ocenie klinga została złamana nie przypadkowo, lecz symbolicznie — w geście odmowy oddania broni w ręce przeciwnika... jednakże proszę to potraktować jako legendę a nie jako pewnik gdyż nie ma na to poparcia w źródłach.